تو چه ساده ای و من ، چه سخت
تو پرنده ای و من ، درخت.
آسمان همیشه مال توست
ابر، زیر بال توست
من ، ولی همیشه گیر کرده ام.
تو به موقع می رسی و من،
سال هاست دیر کرده ام.
***
خوش به حال تو که می پری!
راستی چرا
دوست قدیمی ات _ درخت را _
با خودت نمی بری؟
***
فکر می کنم
توی آسمان
جا برای یک درخت هست.
هیچ کس در بزرگ باغ آفتاب را
روی ما نبست.
یا بیا و تکه ای از آسمان برای من بیار
یا مرا ببر
توی آسمان آبی ات بکار.
***
خواب دیده ام
دست های من
آشیانه تو می شود.
قطره قطره قلب کوچکم
آب و دانه تو می شود.
میوه ام:
سیب سرخ آفتاب.
برگ های تازه ام:
ورق ورق
نور ناب.
***
خواب دیده ام
شب، ستاره ها
از تمام شاخه های من
تاب می خورند.
ریشه های تشنه ام
توی حوض خانه خدا
آب می خورند.
***
من همیشه
خواب دیده ام، ولی ...
راستی ، هیچ فکر کرده ای
یک درخت
توی باغ آسمان
چقدر دیدنی ست!
ریشه های ما اگرچه گیر کرده است
میوه های آرزو، ولی
رسیدنی ست.
« عرفان نظر آهاری »
من نه عاشق بودم،نه محتاج نگاهی كه بلغزدبرمن
من خودم بودم ویك حس غریب كه بصدعشق وهوس می
ارزید
من خودم بودم ودستی كه صداقت
میكاشت گرچه درحسرت گندم پوسید
من خودم بودم وهرپنجره ای كه به
سرسبزترین نقطه بودن وابود
وخدا میداند،بیكسی ازته دلبستگیم پیدابود
من نه عاشق بودم،نه دلداده به گیسوی
بلندونه آلوده به افكارپلید
من به دنبال نگاهی بودم كه مراازپس
دیوانگیم میفهمید
تازه داشتم حفظ مي شدم
چشمانت را
ياد مي گرفتم
همه ات را
و مفهوم احساس شاعرانه ات را ،
که مي وزيد پابرهنه
به اشتياق روشن ادراک
کجا حالا؟
گلدان نچيدم مگر براي دستانت ؟!
تُنگ ندزديدم براي دلت ؟!
نسرودم ترنم چشمانت را مگر ؟!
کجا پس ؟!
عزم رفتن كردي پر شتاب ..
و چقدر رفتن تو ، کوچ دارد !
چقدر کوچ تو، کولي به همراه دارد !
و گلوي من هم
تپه
تپه
بغض !
که مي ريزد دلم از پيچ ِپرتگاهش
پرت مي شود پايين
حواسم
و مدام باران ميريزد چشمم
مدام!
تازه فهميده بودم نفس
وقتي همه چيز
به دليل تو هست
چقدر مُمد حيات مي شود
و چقدر خدا
از ابتداي آدم
هي نوشتهات
هي خط زدهات !
و تو
پُر خط شدي
تا من
(که پشت ديوارهاي زمين منتظر بودم
ناخن مي جويدم که نيايد صداي دستهايم
حتي بلند راه نمي رفتم
نخوابيدم
تا حواس ملکوت پرت هيچ چيز نشود)
تسليم شوم به سايهي طولاني خدا
وقتي که مي ايستد روي پنجههاي غروب
دزدکي نگاهت مي کند
و
لبخند مي زند .
...غريبه!!
حالا
کجا
پس ...؟!!
روزي از روزها ،
شبي از شب ها
خواهم افتاد
و خواهم مرد
اما مي خواهم
هر چه بيشتر بروم
تا هرچه دورتر بيفتم
تا هرچه ديرتر بيفتم ،
هر چه ديرتر و دورتر بميرم ،
نمي خواهم
حتي يگ گام
يا يك لحظه
پيش از آنكه مي توانسته ام
بروم و بمانم ،
افتاده باشم
و جان داده باشم
نه دل بسته ام نه وابسته ،
چشمانم را که می بندم
فقط آسمان است
و رنگ زیبایش ،
ابر بهاری چشمانم به مهمانی ستاره چینی دلم دعوت شدند ،
در مسیر حرکت شانه ها یارای همراهی را از دست دادند
و باران مجبور به فرود در لبانم آمد ؛
شوری طعمش به شوری غم نهفته در دلم نیست...
خدایـــا دلــــــم بـــاز امشب گــــــرفته.!!
بیــــــا تا کمی با تـــو صـــــحبت کنـــم...
بیا تا دل کوچــــــــــکم را خدایـــا فقــــط با تـــو قسمت کنم..!
خدایـــــا بیــا پشت آن پنــجــره..
که وا می شود رو به ســــــوی دلــــــــم!!
بیـــا پــــرده ها را کنـــاری بزن..
که نــــــورت بتــابد به روی دلـــــــم!!!
خدایـــا کمـــک کـــن : که پـــروانه ی شعر من جــــان بگیرد..
کمی هم به فـــــکر دلـــــــم باش..
. مبـــادا بمیـــرد...!!!
خــــدایــا دلــــــم را که هر شب نــفس می کشـــد در هوایـــــت..
اگر چه شــــــکســــــته!!!
شبــــی می فرســــتم بــرایــت
قهوه را بردار و یک قاشق شکر… سم بیشتر
پیش رویم هم بزن آن را دمادم بیشتر
قهوه ی قاجاری ام همرنگ چشمانت شده ست
می شوم هرآن به نوشیدن مصمّم بیشتر
صندلی بگذار و بنشین روبرویم،وقت نیست
حرف ها داریم ، صدها راز مبهم، بیشتر
راستش من مرد رؤیایت نبودم هیچوقت
هرچه شادی دیدی از این زندگی ، غم بیشتر
ما دو مرغ عشق، امّا تا همیشه در قفس
ما جدا از هم غم انگیزیم، با هم بیشتر
عمق فنجان هرچه کمتر می شود حس می کنم
عرض ِ میز ِ بینمان انگار کم کم بیشتر
خاطرت باشد ، کسی را خواستی مجنون کنی
زخم قدری بر دلش بگذار، مرهم بیشتر
حیف باید شاعری خوشنام بودم در بهشت
مادرم حوّا مقصّر بود، آدم بیشتر
سوخت نصف حرف هایم در گلو…امّا تو را
هرچه می سوزد گلویم دوست دارم بیشتر
برگرفته از يك دوست
من از جهانی دگرم
ساقی ازاین عالم واهی رهایم كن
نمیخواهم در این عالم بمانم
بیا از این تن آلوده و غمگین رهایم كن
تو را اینجا به صدها رنگ میجویند
تورا با حیله و نیرنگ میجویند
تو را با نیزه ها در جنگ میجویند
تو را اینجا به گرد سنگ میجویند
تو جان میبخشی و اینجا
به فتوای تو میگیرند جان از ما
نمیدانم كیم من ؟ نمیدانم كیم من ؟
آدمم ؟ روحم ؟ خدایم ؟ یا كه شیطانم؟
تو با خود آشنایم كن
اگر روح خداوندی
دمیده در روان آدم و حواست
پس ای مردم ، ای مردم خدا اینجاست
خدا در قلب انسانهاست
به خود آی تا كه در یابی
خدا در خویشتن پیداست
همای از دست این عالم
پر پرواز خود بگشود و در خورشید و آتش سوخت
خداوندا بسوزانم
همایم كن
مرا از این تن آلوده و غمگین رهایم كن
همین که نعش درختی به باغ می افتد
بهانه باز به دست اجاق می اقتد
حکایت من و دنیایتان حکایت آن
پرنده ایست که به باتلاق می افتد
عجب عدالت تلخی که شادمانی ها
فقط برای شما اتفاق می افتد
تمام سهم من از روشنی همان نوریست
که از چراغ شما در اتاق می افتد
به زور جاذبه سیب از درخت چیده زمین
چه میوه ای ز سر اشتیاق می افتد؟
همیشه همره هابیل بوده قابیلی
میان ما و شما کی فراق می افتد؟
فرصتی نمانده است
بیا همدیگر را بغل كنیم
فردا
یا من تو را می كشم
یا تو چاقو را در آب خواهی شست
همین چند سطر
دنیا به همین چند سطر رسیده است
به اینكه انسان
كوچك بماند بهتر است
به دنیا نیاید بهتر است
اصلا
این فیلم را به عقب برگردان
آن قدر كه پالتوی پوست پشت ویترین
پلنگی شود
كه می دود در دشت های دور
آن قدر كه عصاها
پیاده به جنگل برگردند
و پرندگان
دوباره بر زمین …
زمین…
نه !
به عقب تر برگرد
بگذار خدا دوباره دستهایش را بشوید
به آینه بنگرد
شاید
تصمیم دیگری گرفت!!
Powered By
BLOGFA.COM